Anne ve babama kocamın gerçekte kim olduğuyla ilgili gerçeği hiç anlatmadım. Onların gözünde Emir, evlenmek için acele ettiğim sıradan bir adamdı; marka takım elbiseler giymeyen, seçkin kulüplerdeki öğle yemeklerinde hava atmayan ve onları kız kardeşim Ceyda’nın kocası kadar etkilemeyen sessiz bir adamdı. Deniz, onların başarı anlayışına tam olarak uyuyordu. Kendinden emin gülümsemesi, lüks arabası ve aileme kendilerini önemli hissettirme yeteneğiyle seçkin bir CEO’ydu. Emir ise aksine, kasten sıradan görünürdü. Zenginlikten bahsetmeyi sevmez, gösterişli markalardan kaçınır ve insanlar onun olduğundan daha az başarılı olduğunu sandığında onları asla düzeltmezdi. Annem ve babam onun bu sessizliğini, anlatmaya değer hiçbir şeyi olmadığının kanıtı olarak yorumladılar.

Üç yıl boyunca buna inanmalarına izin verdim.

Kendi kendime evliliğimizi onların bitmek bilmeyen yargılarından koruduğumu söylüyordum ama gerçek o kadar da asil değildi. İçten içe hâlâ onların onayını almak için can atıyordum. Her bayram yemeği aynı senaryoyu takip ederdi. Annem, Ceyda’nın lüks dairesini ve Deniz’in son terfisini överdi. Babam ise şarabını yudumlarken Emir’e “kariyerini nihayet bir yoluna koyup koyamadığını” sorardı. Emir her zaman nazik bir gülümsemeyle yanıt verir ve konuyu ustalıkla değiştirirdi. Masanın altından ise sanki bununla başa çıkabileceğini hatırlatır gibi elimi nazikçe sıkardı.

Sekiz aylık hamileyken Emir, aileme “danışmanlık gezisi” dediğim bir iş için yurt dışına uçtu. Gerçekte ise ordudan ayrıldıktan sonra kurduğu özel acil müdahale havacılık şirketi için devasa bir sözleşmeyi neticelendiriyordu. Helikopterleri, tıbbi nakliye sözleşmeleri ve Deniz’in hayal bile edemeyeceği kadar çok mal varlığı vardı. Yine de Emir, başarısının benim için bir kalkan olmasını istememişti. Sakince, “Zamanı gelince,” derdi. “Bir şeyi kanıtlamamız gerektiği için değil.”

Derken doğum sancılarım beş hafta erken başladı.

Bizzat getirmem için ısrar ettikleri bazı evrakları bırakmak üzere annemlerin evindeydim ki belimin alt kısmına keskin bir ağrı vurdu. Dakikalar içinde sancılar şiddetlendi, nefesimi kesti ve beni mutfak tezgahına tutunmaya zorladı. Mermer kenarı kavrayıp nefes nefese, “Anne… lütfen ambulansı ara,” dedim.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.