Benim adım Nermin. Elli beş yaşındayım. Kocamı altı yıl önce kaybettiğimden beri, dağın eteğindeki küçük köyümüzde tek başıma yaşıyorum.
Çocuğumuz olmadı. Kocamdan geriye yalnızca iki katlı eski evimiz, küçük bir ceviz bahçesi ve yıllarca birlikte kurduğumuz hayaller kaldı.
Köyde dul bir kadının yalnız yaşaması kolay değildir. Sabah evden çıktığınızda kiminle konuştuğunuz, akşam kapınızı kimin çaldığı mutlaka dedikodu konusu olur.
Bu yüzden mümkün olduğunca kimseye karışmadan yaşamaya çalışıyordum.
Ta ki köyün yirmi sekiz yaşındaki delikanlısı Emir, bir akşam kapımı çalana kadar.
Emir, köyün en çalışkan gençlerinden biriydi. Babasını çocuk yaşta kaybetmiş, annesiyle birlikte büyümüştü. Ne zaman ağır bir işim olsa yardımıma koşardı.
Ancak o akşamki hâli her zamankinden farklıydı.
Elinde bir çiçek buketi vardı.
“Nermin teyze, sizinle çok önemli bir şey konuşmam gerekiyor.”
İçeri davet ettim. Çayını koyarken ellerinin titrediğini fark ettim.
Sonunda gözlerimin içine bakıp öyle bir şey söyledi ki elimdeki bardak neredeyse yere düşüyordu.
“Benimle evlenir misiniz?”
Önce şaka yaptığını düşündüm.
“Evladım, sen benim oğlum yaşındasın!”
“Yaşınızın benim için hiçbir önemi yok.”
Sinirlenerek ayağa kalktım. Fakat Emir gitmek yerine cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta rahmetli kocam, yanında tanımadığım genç bir kadınla duruyordu. Kadının kucağında ise küçük bir bebek vardı.
“Bu fotoğrafı nereden buldun?”
Emir başını eğdi.
“Çünkü o bebek benim.”
O anda sanki evin duvarları üzerime yıkıldı.Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.