6:48 am - Hematom’un Bakın Nedenleri Neler ve Tedavisi Nasıl Olur
6:34 am - Stresli Olan İnsanlar Bakın Neden Kilo Verir?
6:08 am - İlk Randevunuzda Unutulmaz Olmanın 7 Yolu
5:55 am - Çocukların Beslenme Tarzı Akıllıklarını Nasıl Etkiliyor
11:23 am - Nasır Olan Ayak Bakımı Bakın Nasıl Yapılır?
11:18 am - Koltuk Altınızın Karartması Bakın Nasıl Geçer
2:16 pm - Memurlar izinli oldukları günlerinde başka bir yerlerde çalışabilir mi?
2:05 pm - Dünyanın en uzun yıldırım kayıtları tespit edildi
2:00 pm - Yıllar önce yaşamış olan böceklerin renkleri keşfedildi
1:55 pm - WhatsApp’ın en iyi özellikleri! senin için çok yararlı olacak
Kayıttaki cümle kısaydı: ‘Erden gelirse her şey düzelecek.’ Birkaç dakika önce kokpit iç iletişim hattında duyulmuştu. Bige’nin sırtından soğuk bir ürperti geçti. Bu bir arıza çağrısı değil, onu buraya çekmek için kurulmuş bir cümleydi.
‘Levent uçakta,’ dedi. Kaptan İrfan’ın yüzü gerildi. ‘Biliyoruz. Az önce kabin personeline kendisini teknisyen olarak tanıtmış. Fakat kimliğiyle ilgili verdiği bilgiler uyuşmuyor.’
Bige telefonuna uzandı, sonra uçuş modunda olduğunu hatırladı. Geçmişe ait bir gece gözünün önünde canlandı. Yedi yıl önceki eğitim görevinde yakın arkadaşı Hazar’ın kullandığı uçak düşmüş, Bige son telsiz konuşmasını duymuştu. Resmî inceleme uçuş sırasında verilen yanlış bir yönlendirmeyi ortaya koymuştu. Levent’in ifadesindeki çelişkileri açıklamak yerine kurumdan ayrılmış, uzun süre ortadan kaybolmuştu. Hazar’ın kaybından sonra Bige de görevi bırakmıştı.
‘Burada olmasının tesadüf olduğuna inanmıyorum,’ dedi. Kaptan başını salladı. ‘Biz de. Kabin amiri durumu bildiriyor. Önceliğimiz kontrollü iniş.’
Bige ekrandaki belirtileri incelerken kendi kendine bir sınır çizdi. Burada pilotlara yardım edecekti, fakat bir yolcu uçağını bildiği savaş uçağı gibi kullanmaya kalkmayacaktı. Kaptanın talimatıyla ikinci pilotun gözlemlerini karşılaştırdılar. Bazı ekranların kararsız çalışmasına rağmen yedek veriler daha tutarlıydı. Kaptan yakın bir meydana yönelmeyi değerlendirdi. Kararın ardından yer kontrolüyle temas kuruldu ve acil iniş hazırlıkları başladı.
Tam o sırada kabinden bir çığlık duyuldu. Bige ayağa kalkmak istedi, kaptan onu durdurdu. ‘Kabin ekibi ilgileniyor.’ Ancak birkaç saniye sonra kapıdaki görevli soluk soluğa belirdi. ‘Az önceki adam, çocuğunuzu soruyor.’
Bige’nin bütün dikkati Uras’a döndü. ‘Oğlum nerede?’ Görevli, ‘Yerinde, yanında oturan hanımla birlikte. Güvende. Adamı da diğer yolculardan uzaklaştırdık,’ diye cevap verdi. Bige’nin dizlerindeki titreme azaldı ama geçmedi.
Kabin amiri telsizle Levent’in konuşmak istediğini bildirdi. Bige onunla yüz yüze gelmek yerine kaptanın onayıyla kabin içi bağlantı üzerinden konuştu. ‘Benden ne istiyorsun?’
‘Beni dinlemedin,’ dedi Levent. ‘O gün Hazar’ın ölümünün suçunu üstüme yıktılar. Gerçeği sen bile öğrenmedin.’
‘Bu uçakta üç yüze yakın insan var,’ dedi Bige. ‘Bir şey biliyorsan şimdi söyle.’
Levent birkaç saniye sustu. Sonra sesini alçalttı. ‘Kalkıştan önce bazı cihazlara müdahale edildiğini biliyorum. Bunu yapanı tanıyorum. Korkutmak istediler, kimse ölsün istemediler.’
‘Kim?’ diye sordu Bige.
Levent cevap veremeden bağlantı kesildi. Kabinden boğuşma sesi duyuldu. İkinci pilot, güvenlik ekibinin duruma müdahale ettiğini bildirdi. Bige dişlerini sıktı. Onu yıllardır yiyip bitiren suçluluk, şimdi oğlunun bulunduğu uçakta yeniden karşısındaydı.
Kaptan İrfan, ‘Bige Hanım, şu an elimizde kesin olmayan iddialar var. Sizden sakin kalmanızı istiyorum,’ dedi. Onun sesindeki kararlılık Bige’ye kendisini hatırlattı. Zamanında da Hazar için çabalarken tek başına her şeyi çözebileceğine inanmıştı. Bu kez bir ekibin parçası olmalıydı.
Uçak hafifçe sarsıldı. Kaptan kabine iniş hazırlığı anonsu yaptı. Bige arka tarafta korkuyla bekleyen Uras’ı düşündü. Yanından ayrılmak ağır geliyordu. Buna rağmen kabine dönüp onu kucağına almasının, kokpittekilerin yükünü artıracağını biliyordu. Kaptana gördüğü çelişkileri özetledi ve artık yerini alması için kenara çekildi.
Birkaç dakika sonra görevli, Uras’ın uyandığını haber verdi. Küçük çocuk ağlamıyor, annesinin nerede olduğunu soruyordu. Bige kendisini telefondan duyurabileceklerini öğrenince kısa bir mesaj bıraktı: ‘Oğlum, buradayım. Birazdan yanındayım. Kemerini sıkı tut.’
Yaklaşma sırasında kabindeki ışıklar bir kez söndü, yeniden yandı. Çocukların ağlaması kokpite kadar ulaştı. Kaptan güçlükle ama kararlılıkla uçağı piste indirdi. Tekerlekler yere değdiğinde herkes bir an nefesini tuttu. Sonra sert bir sarsıntı ve yavaşlama geldi. Uçak durdu. Kaptan ‘Güvendeyiz,’ deyince Bige’nin gözlerinden yaşlar aktı.
Kapı açılır açılmaz kabine koşmadı. Önce mürettebatın iniş sonrası güvenlik işlemlerini tamamlamasını bekledi. Ardından koridorda Uras’ı gördü. Oğlu kendisini bekleyen kadının elini bırakıp ona atıldı. ‘Anne, korktum,’ dedi. Bige dizlerinin üzerine çöktü, onu sardı. ‘Ben de korktum,’ diye fısıldadı. ‘Ama artık birlikteyiz.’
Levent havalimanında polis tarafından götürülürken Bige’ye seslendi: ‘Beni yine yanlış anlayacaklar.’ Bige ona yaklaştı ama aralarında güvenlik görevlileri vardı. ‘O gün Hazar’ı geri getiremeyiz,’ dedi. ‘Bu gece de yaptıklarını yok sayamayız. Bildiğin her şeyi anlat. Gerçeği böyle öğrenebiliriz.’
Sonraki haftalarda yapılan soruşturmada, uçuş öncesi güvenlik süreçlerini ihlal eden bir bakım çalışanının sahte kayıtlar oluşturduğu, Levent’in de eski bir husumeti kullanarak Bige’yi uçağa çekmeye çalıştığı belirlendi. Levent, başkalarıyla yaptığı yazışmaları teslim ederek soruşturmaya katkı sağladı. Sorumlular hakkında adli süreç başlatıldı. Arızanın tam kaynağına ilişkin teknik değerlendirme de bağımsız biçimde sürdürüldü; acele hüküm verilmedi.
Bige, Hazar’ın ölümüne ilişkin eski dosyanın yeniden incelenmesini de istedi. Yeni ifadeler bazı yanlış anlaşılmaları aydınlattı; fakat acıyı silmedi. Yıllarca kendisini suçladığı hâlde kazanın tek sorumlusu olmadığını öğrendi. O gerçeği kabul etmek, bir kahramanlık hikâyesi anlatmaktan daha zordu.
İstanbul’a döndüklerinde Uras okulda arkadaşlarına annesinin pilot olduğunu anlattı. Bige önce utandı. Sonra oğluna ‘Ben aynı zamanda doktorum ve senin annenim,’ dedi. ‘Hangisi olduğumdan çok, nasıl davrandığım önemli.’ Uras düşündü, ardından gülümsedi. ‘O zaman en çok annem olmanı seviyorum.’
Bir akşam Bige eski pilot brövesini çekmeceden çıkarıp kitaplığın üzerine koydu. Bu kez onu saklamıyordu. Hazar’ın hatırası, korkulacak bir karanlık değil; saygıyla anılacak bir geçmişti. Uras yanına gelip elini tuttuğunda Bige, güvenli bir hayatın geçmişinden kaçmak olmadığını anladı. Güven, gerektiğinde yardım istemek ve gerektiğinde başkasının yardımına koşmaktı. O gece 11A koltuğunda başlayan yolculuk, sonunda onu yeniden kendi hayatına ulaştırmıştı.