1. Bölüm — Giriş Babama uymakla örülmüş bir evde büyümüştüm; her adımım izlenmiş, her seçimim not edilmişti. Onun dünyasında iyi bir hayat kabul görmüşler içindi: uygun eğitim, uygun arkadaşlıklar, uygun evlilikler. Benim kalbim ise bu çizgilerin dışında attı. Levent’i tanıdığımda, onun ellerinin sıcaklığında, gözlerinin sustuğunda huzur buldum. Babamın şoförüydü; kapı arkasından geçen biriydi hayatımızın. Ama o benimle oturdu, yemek yedi, bana insan olarak baktı. Evlenmeye karar verdiğimiz gece babamın yanındaki o soğuk gülüşü hiç unutmayacağım. “O adamı bu aileye sokmayacaksın,” dedi. Bir cümle, onca yılın tüm onuru ve tehdidiyle… Ertesi sabah valizlerimle çıkıp gittiğimde ardımda sadece hakaret değil, kazınmış bir erdem duvarı da bıraktım. Anahtar kartım çalışmıyordu, banka hesabım donmuştu, çocukluğumun evi bana kapatılmıştı. Beni büyüten kadın hizmetçi, gözleri dolu ama sözleri kısık bir hayır ile kapıyı kapadı.Sekiz yıl geçti. Levent gece vardiyalarında hemşirelik okulunu bitirdi, ben iki çocuğa baktım: Mert ve İrem. Küçük sarı evimiz, eski ihtişamın kararttığı dünyamın karşısında bir sığınaktı. Babam hiçbir şey sormadı, hiçbir mektup yazmadı. Biz onun yokluğunda büyüdük; ilk adımlar, ilk kelimeler, ilk korkular hep bizimdi. Bazen fotoğraflara bakıp çocuklarıma babamın neden adının hiç yazmadığını açıklamaya çalışırken içim eriyordu

O pazar günü, kapı önünde durduğumda siyah bir otomobil gördüm. Kalbim bir anlığına yerinden sıçradı. Arabadan indiğinde, yılların çizgileri yüzünde katmerleşmişti;

elinde gümüş bir poşet, bakışlarında hem gururun hem de bir yorgunluğun izleri vardı. Levent hâlâ yanı başımdaydı, sessiz ve bekleyen. Çocuklar koşup geldiler, babam önce Mert’e, sonra İrem’e baktı. Yüzü soldu, hediye poşetini merdivene düşürdü ve seslendiki soru bahçemizde bir bomba gibi patladı: “Bu nasıl mümkün olabilir?”2. Bölüm — Gelişme Veranda tahtalarının gıcırdadığı bir sessizlik bıraktı ardında. Çocuklar hâlâ heyecanlı, elleri yüzlerinde gülücükler saklıydı. Mert, Levent’in yüzüne bakarak babası gibi gülümseyince, babamın bakışları daha da değişti. Tanıyamadığı bir eşik, tanıdığı tek şeyin yıkılışı gibiydi. “Anlat bakalım,” dedi sonunda, sesi titreyerek. Söyleyecek sözler birikmişti ama içime dizilmiş korlar gibiydiler. Onu içeri davet etmedim hemen.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.