Ekrandaki adrese bakarken ellerim titremeye başladı. Birkaç saniye boyunca nefes bile alamadım. Sonra kendimi toparlayıp navigasyondaki “Başlat” tuşuna bastım. İçimde korkuyla karışık bir merak vardı. Orada ne olduğunu öğrenmeden geri dönemezdim.

Yaklaşık kırk dakika sonra küçük, sessiz bir mahalleye girdim. Navigasyon beni eski, tek katlı bir evin önünde durdurdu. Evin bahçesinde yaşlı bir kadın çiçeklerle ilgileniyordu. Kamyoneti görünce elindeki kovayı bıraktı ve bana doğru baktı.

Camı indirip, “Affedersiniz, burası sizin eviniz mi?” diye sordum.

Kadın birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra gözleri büyüdü.

“Sen… Kemal’in eşi misin?” dedi.

Kalbim yeniden hızlandı.

“Evet. Kemal’i nereden tanıyorsunuz?”

Kadın derin bir nefes aldı. Sanki yıllardır sakladığı bir sırrı sonunda açmak zorunda kalmış gibiydi.

“Benim adım Neriman. Kemal bana bu adresi kimseye söylemememi vasiyet etmişti.”

Arabanın kapısını açıp indim. Dizlerimin bağı çözülmüş gibiydi.

Neriman beni içeri davet etti. Küçük salonda duvarları kaplayan eski fotoğrafları görünce olduğum yerde kaldım.

Fotoğraflardan birinde Kemal gençliğinde gülümsüyordu. Yanında ise benim hiç tanımadığım bir kadın vardı. Bir başka fotoğrafta aynı kadın, kucağında küçük bir erkek çocukla duruyordu.

“Bunlar kim?” diye sordum.

Neriman gözlerini yere indirdi.

“Ben ve oğlum Mete.”

İçimde ağır bir şey çöktü.

“Peki Kemal’in sizinle ne ilgisi var?”

Neriman, “Mete’nin babası Kemal’di,” dedi.

Dünyam başıma yıkıldı.

Kırk yıldır kocam sandığım adamın başka bir çocuğu olduğunu öğrenmek bile yeterince sarsıcıydı. Fakat Neriman daha büyük bir gerçeğin olduğunu söyledi…Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.