Kayınvalidem Her Ziyaretinde Gizlice Yatak Odamıza Girip İç Çamaşırı Çekmecemi Karıştırıyordu. Ben de Ona Hayatının Dersini Verecek Bir Tuzak Kurdum.
Murat’la birlikte hızla üst kata çıktık. Çığlık öylesine yüksekti ki bir an gerçekten kötü bir şey olduğunu sandım. Yatak odasının kapısını açtığımızda Neriman Hanım, iç çamaşırı çekmecemin önünde dizlerinin üzerine çökmüş, iki elini yüzüne kapatmıştı. Çekmece tamamen açılmıştı ve etrafa yüzlerce renkli kâğıt dağılmıştı.

Murat şaşkınlıkla annesine koştu.

“Anne, iyi misin? Ne oldu?”

Neriman Hanım titreyen bir sesle çekmeceyi işaret etti.

“Bu… Bu da ne?”

Çekmecenin içine yerleştirdiğim ince plastik kutu açılmış, içindeki rengârenk biyobozunur simler ve küçük kâğıt parçaları odanın dört bir yanına saçılmıştı. Kutunun kapağına da büyük harflerle şu notu yapıştırmıştım:

“Tebrikler! Bu çekmeceyi açtığınıza göre özel alanıma izinsiz girdiğiniz kameraya kaydedildi.”

Gerçekte odada çalışan bir kamera yoktu. Sadece eski, bozuk bir güvenlik kamerasını dolabın üzerine yerleştirmiş, kırmızı LED ışığını pil yardımıyla yakmıştım. Ama ilk bakışta gerçek gibi görünüyordu.

Neriman Hanım’ın yüzünün rengi bembeyaz kesilmişti.

“Kamera mı?”

“Evet,” dedim sakin bir sesle. “Son birkaç aydır biri sürekli çekmecemi karıştırdığı için başka çare bulamadım.”

Murat önce bana, sonra annesine baktı.

“Anne… Sen gerçekten çekmeceyi açtın mı?”

Neriman Hanım cevap vermedi.

Sessizlik her şeyi anlatıyordu.

Ben konuşmaya devam ettim.

“Ben sana defalarca söylemedim çünkü kanıtım yoktu. Ama her gelişinde çekmecemin düzeni değişiyordu. Artık bunun tesadüf olmadığını biliyordum.”

Neriman Hanım sonunda savunmaya geçti.

“Ben sadece… düzenli mi diye bakıyordum.”

“İç çamaşırlarımın düzeni seni neden ilgilendiriyor?”

Bu soruya verecek cevabı yoktu.

Murat’ın yüzündeki ifade ilk kez değişmişti. İlk defa olayın büyüklüğünü gerçekten kavrıyordu.

“Anne…”

“Ben kötü niyetle yapmadım.”

“İyi niyetle yapan biri insanların yatak odasına gizlice girmez.”

Odadaki sessizlik giderek ağırlaştı.

Neriman Hanım ayağa kalktı, üzerindeki simleri silkeledi.

“Beni rezil etmek için plan kurmuşsun.”

“Hayır,” dedim. “Seni rezil eden benim tuzağım değil. Seni rezil eden kendi davranışın.”

Bu cümle onu susturdu.

Çünkü haklı olduğumu o da biliyordu.

O gün fazla kalmadan evden ayrıldı.

Kapı kapanınca Murat salona geçti.

Uzun süre tek kelime etmedi.

Sonra yavaşça bana döndü.

“Galiba sana haksızlık ettim.”

İlk kez bu cümleyi ondan duyuyordum.

“Olanları küçümsedim.”

“Evet.”

“Annemin bunu gerçekten yaptığına inanmak istemedim.”

“İnanmamak başka, beni suçlamak başka.”

Başını öne eğdi.

Haklı olduğumu biliyordu.

Ertesi gün beni şaşırtan bir şey yaptı.

Annesini arayıp hoparlörü açtı.

“Anne.”

“Efendim oğlum.”

“Bundan sonra haber vermeden bize gelmeyeceksin devamı sonrki sayfda….Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.