Nikah memuru o malum cümleyi kurup, “Gelini öpebilirsiniz,” dediğinde koca salona ağır bir sessizlik çöktü.

Ne bir alkış, ne bir tebessüm… Babam, bir evliliği kutlar gibi değil de sanki bir iş sözleşmesi imzalar gibi ona doğru eğildi. Aylin ise yüzünü hafifçe yana çevirdi; babamın öpücüğü sadece yanağına çarpıp geçti. Bu bir düğün gibi hissettirmiyordu. Her şey kurgulanmış gibiydi. Bomboş. Özenle inşa edilmiş devasa bir yalan…

Sadece üç ay önce, Aylin ile kendi geleceğimizi planlıyorduk. O benim için her şeydi; merhametli, güzel ve ömrümü adayacağımı düşündüğüm tek kişi… Bana “evet” dediği gün, kendimi dünyanın en şanslı adamı gibi hissetmiştim.

Gerçekten mutlu olduğumuza inanıyordum. Ta ki o, hiçbir uyarı yapmadan ortadan kaybolana dek. Tam bir hafta boyunca, sadece çekip gittiğini sanmıştım. Sonra geri döndü ve beni bin parçaya böldü. O gün kapı çalındığında, hayatımın çökmek üzere olduğundan habersizdim. Kapıyı açtım… ve işte oradaydı. Babamın yanında duruyordu. El ele. Devamını okumak için