23 yaşında bir kadınla evlendim, ben ise 60 yaşındaydım… ama düğün gecemizde, gelinliğini açtığımda, vücudunda gördüğüm bir şey kanımı dondurdu.

Murat’ın fark ettiği ilk şey sessizlikti.

Ama bu, huzurlu bir evin sessizliği değildi. Mezarlık sisi gibi odayı saran, ağır ve boğucu bir sessizlikti.

Dışarıda, küçük evin önünde, sokağın biraz aşağısında bir köpek bir kez havladı, sonra sustu. Duvardaki saatin tik takları yavaş ve kararlı bir şekilde ilerliyor, normalden daha yüksek yankılanıyor gibiydi.

Murat, Elif’in arkasında duruyordu, elleri titriyordu.

Altmış yıllık hayat ona pek çok şey öğretmişti: iş anlaşmaları yapmayı, bir toplantı masasının etrafındaki insanların niyetlerini okumayı, kayıpları belli etmeden taşımayı…

Ama bu loş ışıklı odada yaşanan bu kırılgan ana hiçbir şey onu hazırlamamıştı.

Yatağın yanındaki abajurun yumuşak ışığı, Elif’in omuzlarına sıcak, kehribar rengi bir ışıltı düşürüyordu. Murat dikkatlice gelinliğinin arkasındaki düğmeleri çözüyordu.

Parmakları beceriksizdi.

Arzudan değil.

Korkudan.

Son düğme de açıldı.

Elif yavaşça nefes aldı.

Gelinlik gevşedi.

Sonra omuzlarından kayıp yere usulca düştü.

Ve Murat o an gördü.

Yaraları.

İnce, solgun çizgiler sırtını boydan boya kaplıyordu. Bazıları uzun, bazıları kısa. Bazıları eski ve silik. Bazıları daha kalın, hafif kabarık… sanki silinmeyi reddeden hatıralar gibi.

Bir an için nefes alamadı.

O izler, acının haritası gibiydi.

Bir tane değil.

İki tane değil.

Onlarca.

Murat içgüdüsel olarak geri çekildi.

Göğsü sıkıştı.

Elif hemen dönmedi. Başını eğdi, sanki tam da bu tepkiyi bekliyormuş gibi. Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.