Mektubun altındaki o resmî belgeyi birkaç saniye boyunca açmadan elimde tuttum. İçimde garip bir korku vardı; sanki kâğıdı açarsam hayatımın geri kalanını bir daha eskisi gibi yaşayamayacakmışım gibi hissediyordum. Rauf’un yıllardır yanımda olan bir adam olmasına rağmen, o an ilk kez onun benden sakladığı bir hayatı olduğunu düşündüm.

Nihayet belgeyi açtım.

Üst kısmında bir avukatlık bürosunun adı, tarih ve Rauf’un imzası vardı. Ama beni asıl sarsan, aşağıdaki bölümde benim adımın yanında yazanlardı. Belge, Rauf’un bakım ihtiyacı artarsa kullanılmak üzere yıllar önce hazırladığı bir mal varlığı ve bakım planına aitti. Evimizin, birikimlerimizin ve emeklilik hesabının nasıl düzenleneceğini ayrıntılarıyla yazmıştı.

Fakat son sayfaya geldiğimde nefesim kesildi.

Rauf, benim hiçbir zaman kullanmamı istemediğim bir miktar parayı benim adıma ayırmıştı.

Belgenin açıklama kısmında, “Eşim hayatı boyunca benim yükümü taşıdı. Bir gün benim için daha fazlasını yapamayacak hale gelirse, onun kendisini suçlamasına izin vermeyin,” yazıyordu.

Gözlerim doldu.

Demek ki Rauf, benim bugün geldiğim noktayı yıllar önce düşünmüştü.

Ama mektup hâlâ bitmemişti.

Sayfaları çevirdikçe yazdıkları daha da kişisel hale geliyordu. Evliliğimizin ilk yıllarından, Nehir’in doğduğu günden ve benim onunla geçirdiğim zor zamanlardan söz etmişti. Her satırda benim hatırlamadığım küçük ayrıntıları bile hatırladığını görüyordum. Bir keresinde maaşımızın yetmediği bir ayda kendi istediği bir şeyi almaktan vazgeçtiğimi bile yazmıştı.

Son sayfaya geldiğimde ise cümleler beni olduğum yerde dondurdu.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.