“Metresin hamile ve sen beni buraya sırf ailen beni aşağılarken izlesin diye mi getirdin?”

Soylu ailesinin Tarabya’daki evinde, yemek masasının başköşesinde benim sandalyemde oturan Valide’yi gördüğümde ağzımdan çıkan ilk kelimeler bunlardı. Tüm öğleden sonrayı, beni hiçbir zaman soyadlarına layık görmeyen bir ailenin bir kez daha takdirini kazanmaya çalışarak bademli hünkârbeğendi, pirinç pilavı, gavurdağı salatası ve fırın sütlaç hazırlamakla geçirmiştim. Ama kocam Ali Soylu, gözlerini kaçıracak kadar bile utanç duymuyordu.

Valide, yüzünde sahte bir gülümsemeyle zümrüt yeşili bir elbise içinde oturuyor, bir elini karnına koymuşken diğer eliyle kocamın elini tutuyordu. Kayınvalidem Gülsüm Hanım ise sanki sonunda adalet yerini bulmuş gibi gülümsüyordu.

“O oğluma bir çocuk verebilir, Meryem. Sen yıllarca onu bu duygudan mahrum bıraktın.” Mermer zemin sanki ayaklarımın altından kayıp yok oldu. “Ali, bunun bir çeşit şaka olduğunu söyle.”

Sakin, soğuk ve korkakça bir tavırla oturduğu yerden kalktı. “Valide hamile. Sen boşanma belgelerini imzalar imzalamaz evleneceğiz.”

“Ama biz hâlâ evliyiz.” Kayınpederim gözlerini kadehine dikmiş bakıyordu. Kuzenler sanki hiçbir şey duymamış gibi davrandılar. Kimse benim için tek bir kelime etmedi. Kimse bunun bir gaddarlık olduğunu söylemedi. Gülsüm Hanım önüme bir dosya itti. “İmzala ve onurunla git. Bu aileye yeterince utanç yaşattın zaten.” Dosyayı açtım. Her şey çoktan hazırlanmıştı: boşanma belgeleri, mal varlığından feragat sözleşmeleri ve sessiz kalmamı talep eden bir taahhütname. Her sayfada adım yazılıydı; bir eş gibi değil, ortadan kaldırılmasını istedikleri bir pürüz gibi.Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.